3 lipca, 1927

Życie Robotnicze 1927 nr 27, Radomska Biblioteka Cyfrowa

Radom się buduje. Dom przy ul. Narutowicza. Cegła śląska tańsza od Radomskiej. Panowie przemysłowcy narzekają.

Wielkie inwestycje, które obecnie w Radomiu zostają lub zostaną przeprowadzone, można podzielić na 3 serje, t. j. 1) inwestycje będące w wykonaniu, 2) inwestycje będące w przygotowaniu, 3) inwestycje projektowane.

Do pierwszych inwestycji należą: budowa kolonji domków na Żakowicach, brukowanie całego szeregu ulic w mieście, budowa szosy Radom – Wierzbica, wykończanie kanalizacji i wodociągów miejskich, wykończanie rzeźni miejskiej, budowa domu mieszkalnego na Basenowej, budowa domu mieszkalnego na ulicy Narutowicza, budowa miejskiego zakładu ogrodniczego, regulacja rzeki Mlecznej na odcinku przepływającym przez miasto, budowa gazowni.

Do drugiej serji robót należą: budowa fabrynu surofosfatów, budowa dalszych domów na ul. Narutowicza i Podwalnej, wybetonowanie Placu Jagiellońskiego, budowa mostu betonowego na Mlecznej, budowa linii kolejowej łączącej odnogę idącą do Huty Lustrzanej z rzeźnią miejską i wszystkiemi po drodze przyległemi fabrykami.

Do trzeciej serji robót należą: budowa miejskiej piekarni mechanicznej, budowa kilku gmachów szkół miejskich, budowa mieiskiej spalarni śmieci, budowa miejskiej cegielni i budowa specjalnych gmachów na miejskie zakłady opieki społecznej.

Inwestycje te są tak wielkie i przyczynią się do zaspokojenia najpilniejszych potrzeb, że należy się obszernie temi sprawami zająć. W tym celu redakcja „Życia Robotniczego”, pragnąc dokładnie informować swoich czytelników, otwiera specjalny dział traktujący o rozbudowie i inwestycjach miejskich. Informacje podawane przez nas będą informacjami dokładnemi, gdyż pochodzącemi z pierwszego źródła, a mianowicie od przedstawicieli miejskich sił technicznych, przede wszystkiem od naczelnika wydziału budowlanego p. Jana Michalskiego.

Największą plagą społeczną jest w obecnych czasach jest kwestia mieszkaniowa, na którą to plagę „Życie Robotnicze” zwracało wielokrotnie uwagę. Niestety sprawa ta nie znajdowała należytego zrozumienia w pbprzednim Zarządzie miasta. Dziedzina budownictwa miejskiego, a głównie budownictwa, zmierzającego do łagodzenia głodu mieszkaniowego w Radomiu leżała odłogiem. Dopiero w obecnym okresie realizacja tej sprawy posuwa się znacznie naprzód. Już w bieżącym roku miasto będzie miało do dyspozycji około stu kilkudziesięciu mieszkań higienicznych, odpowiadających nowoczesnym wymaganiom.

Na nabytym od sukcesorów Bekermana dużym terenie przy ulicy Narutowicza i Podwalnej rozpoczętą została budowa wielkiego kompleksu domów mieszkalnych. Budowa jednego z tych domów jest tak daleko posunięta, że zwiedzenie na miejscu daje już dziś obraz wielkich poczynań obecnego Zarządu miasta. Budowa postępuje w szybkiem tempie i przypuszczalnie za jakieś 3 – 4 miesięcy pierwszy ten dom zostanie oddany do użytku.

Projekty tych domów zostały opracowane przez inżyniera Prokulskiego. Budowa tych domów poza rozwiązaniem głodu mieszkaniowego ma i to doniosłe znaczenie, że pozwala na racjonalne zatrudnianie robotników, którzy w przeciwnym razie powiększaliby rzesze bezrobotnych. Jakie doniosłe znaczenie ma budownictwo wystarczy powiedzieć, że na jednego robotnika zatrudnionego przy budowie przypada 6 robotników zajętych w pomocniczym przemyśle, pracującym na potrzeby budownictwa, jak np. w cegielniach, fabrykach cementu, ślusarniach i t. p.

Podkreślić należy, że wszystkie roboty stolarskie do budowanych przez miasto domów wykonywane są we własnej miejskiej siołami. Jak widzimy, Zarząd miasta energicznie się wziął do zaspakajania istotnych potrzeb ludności, a jedną z takich potrzeb jest bez wątpienia kwestja mieszkaniowa. Obecny Zarząd miasta czyni wszystko możliwe, ażeby przy budzącym się ruchu budowlanym spowodować uruchomienie odpowiednich działów przemysłu. Niestety, jak się dowiadujemy, wysiłki Zarządu nie zawsze natrafiają na zrozumienie sfer zainteresowanych. Magistrat czynił wszelkie możliwe sterania, ażeby przynajmniej cegłę dla inwestycyj miejskich zakupywać na miejscu w Radomiu. Pomimo to, cegłę w dalszym ciągu miasto musi sprowadzać z dalszych miejscowość, i co najdziwniejsze, że sprowadzona cegła np. z Zagłębia Dąbrowskiego lub te Śląska, pomimo wielkich kosztów transportowych: kalkuluje się taniej, aniżeli cegła radomska.