1 marca 2026

Fot. 1976 r.

Komitet Wojewódzki zaczyna się palić. Jest coraz więcej dymu. Akurat znajduję się w tym miejscu. Widzę nowy autobus, linia numer 4. Podbiega kilka osób. Zatrzymują go, wyrzucają kierowcę ze środka. Otwierają wlew paliwa, próbują go podpalić. Trwa to dłuższy czas. Autobus jak na złość nie chce się zapalić. W końcu w pewnym momencie im się udaje. Przewraca się przyczepa z płytami betonowymi. Widzę to z daleka. Spychali ją w stronę zomowców, może chcieli się nią odgrodzić. Robi się straszne zamieszanie. Słychać krzyk. Ktoś chyba został przygnieciony tymi płytami. Nie wiadomo czy żyje. Blokujemy ulicę żeby straż pożarna nie mogła się dostać do KW i ugasić w nim pożaru. Kilka samochodów w pobliżu też już płonie. Protest już nie jest taki spokojny. Zaczyna ogarniać mnie lęk, ale też euforia. To co robimy ma znaczenie.

Relacja jednej z uczestniczek wydarzeń, źródło: Joanna Tyczyńska – Wspomnienia Radomskiego Czerwca ’76, histmag.org